امروز پستم طولانیه. چون بوی خداحافظی میده. ما فردا صبح به قصد اصفهان و یزد حرکت می کنیم و چون برای دسترسی به اینترنت باید سختی بکشیم، پس سختی دوری از خودمون رو به بقیه میدیم و چک میل و چک بلاگ و... این برنامه ها تعطیل. برای اینکه به خودم اثبات کنم اعتیاد ندارم هم برنامه خوبی است.
خوب برنامه امروز می مونه ایمیل زدن به ۶۰۰ نفر برای تبریک سال نو، تلفن زدن به ۴۰۰همکار سابق برای تبریک پیشاپیش، بوس کردن ۲۰۰ همکار خانم در شرکت به عنوان خداحافظی، آرزوی سلامتی برای ۱ میلیون بشر ..... و این کارهایی که اگه انجام ندی می گن چقدر بی شعوری. واقعا من از تلفن زدن و خداحافظی کردن برای نشان دادن ادب بیزارم. البته اگر دیدید یک روز به شما خواننده محترم تلفن زدم بدانید که دوستتان داشتم و اجباری در کار نبوده. حوصله بعضی از بانک پارسیانی ها رو ندارم.
محض اطلاع کار من با خیاط خونه به اونجا کشیده که یکی از مدیران شرکت می خواد با بابام صحبت کنه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! خیاط خونه تهدید کرده که اگر من قرار باشه شکایت کنم، اون ها با این شرکت قرارداد امضا نمی کنن و من نمی فهمم واسه چی اصلا این شرکت تمایل داره که با خیاط خونه قرارداد داشته باشه. وقتی ساعت کاری و حقوق اینجا محاسبه می شه، واریز کردن بیم و مالیات و پول ۲۰ نفر آدم کاری داره که برون سپاری بشه آخه؟
من این رو الان ثبت موقت می کنم تا برم یکم کار کنم بیام.
خوب برگشتم.
القصه. اون موقع ها که آدم دختر خونه است، عید کیف بیشتری داره. چون استرس خونه تکونی نداری. نه که کمک نکنه آدم ولی مسئولیتش با ما نبود. ما فقط مسئول چیدن سفره هفت سین بودیم. ولی الان وضع فرق می کنه. برای اینکه این بهار خانوم پاشو بذاره خونه ما منجبورم امشب عین سگ پاسوخته!!! بدوم تا کارهای آخری تموم شه. تازه هنوز سنجد و سمنو ندارم و ماهی کوچولو هم به مامان این ها نسپردم. به گلدون ها آب ندادم..... یه حالی می کنم وقتی کارهام اینقدر کوچیک و بی نمک باشن!
شاید بخندین که این دختره چقدر خله و این ها. اما براتون بگم نوروز از هر چیزی تو خونه ما مهمتره. ما ممکنه اگر موقعیتش پیش نیاد واسه یکی کیک تولد نخریم اما اگر خونه هم نباشیم باشد وسایل هفت سین ما جور باشه و همه چیز مرتب و تمیز باشه. تازه بعد از سال تحویل یکی بایدبره یک برگ سبز بیاره تو خونه. حالا می خواد از خودمون باشه یا هر کی که داره میاد اولین نفر تو خونمون تا به گلدون ها آب بده یا حالا هر چی. تازه عمه هام که میرن بیرون خونه، با آب و اینه و قران بعد با برگ سبز برمی گردن و همه جای خونه میرن. بعد هم که مراسم تخم مرغ بازی باید حتما اجرا شه. می دونیم که اگر اجرا نکنیم چیزی عوض نمی شه اما عید واسه من یه عشقی میاره که حاضر نیستم با این فکر که بزرگ شدم و نباید اینقدر خوشحال باشم، این عشق و شور و حال رو از دست بدم.
تازه من هر سال لحظه تحویل سال گریه ام هم می گیره با علم به اینکه فقط کره زمین داره یه مدار رو که ۱ میلیارد ساله قطع کرده باز هم قطع می کنه و قرار نیست چیزی بشه یا از فرداش دنیا بهشت بشه، ولی بازهم دوست دارم نگاه کنم ببینم ماهیه ساکت می شینه یا نه. یا شعله شمع یه لحظه بی حرکت می شه یانه. نمی تونم با کسی حرف بزنم از زور استرسی که یعنی سال دیگه چی میشه و سعی می کنم هر چی فکر خوبه از آسمون بکشونم بیارم پایین سر سفره.
پارسال که پیش حافظ بودیم. اما امسال سر سفره هفت سین مامان پدرام می شینیم. تا ببینیم سال دیگه سر کی هواریم و خوشحالش می کنیم!
من تا حالا یزد نرفتم یعنی تا به حال تقریبا جایی نرفتم. مثلا شیراز رو پارسال دیدم یا سمت غرب کشور نرفتم. شمالی بودن این بدبختی رو داره که دائم می ری شمال و جایی رو نمی بینی . برای همین خیلی ذوق دارم. برگشتم ذوق هام رو می نویسم.
سال نو مبارک. امیدوارم سال خوبی پیش رو داشته باشید.
+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم اسفند 1385ساعت 9:25 توسط انوشه
|
