HEXAGON

این روزها خسته ام. احساس می کنم آخرین زنجیره یک کار تیمی بودن وحشتناکه. باعث می شه تمام فشار زمان تحویل پروژه روی من بیافته. تازه این جدای اولین حلقه زنجیره شکایت مشتریان و بعد انتقال اون به بقیه است. از هر دو طرف به آدم فشار میارن. شاید بد نباشه. بالاخره از اون حالت حساسیت بیش از حد به تمام انسان های محیط خارج می شم تا حدودی. ولی دیگه ترافیک بعد از کار غییییییییییررررررررررررررررررررر قققققققققققققققققااااااااااااااااااااااااااابببببببببببببببببببببللللللللللللللللللل تحملههههههههههههههههههههههههههههههههه. اون هم فقط دو تا بلوک تا خونه فاصله داری و در یکی از خیابان های فرعی زندگی می کنیییییییییییییییییییییییییی...........................................

پی نوشت. عنوان این پست یکی از آهنگ های ترافیک رادیو پیام. حتما فهمیدید دیگه!

 

همیشه آرزو دارم کلی فیلم و کتاب داشته باشم برای دیدن و خوندن. الان ۱۶ تا دی وی دی دارم و همکارم هم قراره تا هفته دیگه حدود ۱۰ تا فیلم برام بیاره. ۳ تا کتاب تو صف دارم و همکارم هم قراره دو تا دیگه برام بیاره. اما کو انرژی.....

اینقدر سر کار از مغزم استفاده می کنم که از ساعتی که میام خونه تعطیلش می کنم و نمی کشم که بخونمشون یا ببینمشون.

عین یک موتور جستجو شدم. کلا هر کی از هر چی سوال داره زنگ می زنه به من. بابا یک کم مغزتون رو به کار بندازید. آخرش آلزایمر می گیرید من یکی عمرا بیام جمعتون کنم!

تازه غیر از موضوعات فوق دوست دارم هر ۵شنبه یا جمعه با یک فامیلی یا دوستی- غیر از مامان این ها که ۷ شب هفته در ارتباطیم- با یکی رفت و آمد کنیم. آدمش رو هم داریم ها! ولی کو اراده.

اه. چه زندگی گندی شده. دلخوشی من شده فقط یک کلاس یوگا خداییش با این یکی حال می کنم.

 

راجع به پوکت. سوالاتت رو بنویس اگه بدونم همیجا بهت جواب می دم.