اعتراف می کنم که همه اش رو نمی فهمم. اما همین قدری هم که ازش فهمیدم باعث می شه اعتراف کنم چقدر خر بودم که کتاب جاودانگی میلان کوندرا رو تا به حال نخونده بودم. الان که دارم می خونم می فهمم که واقعا زندگی بدون کوندرا چیزی کم داشت.
اون بحث جالب مربوط به حرکت و رفتار آدم ها، و بحث جالب جاودانگی و به دنبال جاودانگی بودن. چقدر قشنگ رفتار آدم ها رو تفسیر می کنه. وای وای اعتراف می کنم که تا به حال هیچ چیزی ازش نمی دونستم و اعتراف می کنم که الان هم همه حرف هاش رو نمی فهمم، اما همون قدر رو که می فهمم، دارم مزه مزه می کنم.
پی نوشتهای بعدی. حتما دنبالش می رم. ضمنا نظر من در مورد پائولو کوئیلو اینه که ماشالله اگر نویسنده نمی شد بازاریاب خوبی می شد. ولی گابیتوی من رو بذارین کنار و لطفا با کسی مقایسه اش نکنین!
+ نوشته شده در سه شنبه بیستم فروردین 1387ساعت 11:25 توسط انوشه
|
