الان یک چیزی یادم افتاد. کلاس اول دوم دبیرستان بودم حس انساندوستانه ای مرا احاطه کرد و جهت بازگشت بزهکاران نوجوان به کانون خانواده، مشترک مجله داخلی کانون اصلاح تربیت شدم. فقط فکرش رو بکنید که یک همچین مجله ای برای تنها خانواده تحصیل کرده یک آپارتمان ۷واحدی بیاد و اسم کسی روش نوشته شده باشه که بچه نمونه آپارتمان شناخته می شده!
یادم نمیاد عکس العمل همسایه ها چی بود. شاید هم هیچ وقت روش رو نخوندن ولی الان فکر می کنم همچین روشی رو اجرا نمی کنم. جالب اینجاست که مامان و بابام فقط بهم خندیدن و من یکسال تمام به خواندن پیشرفت های کودکان و نوجوانان بزهکار ادامه دادم و از اصلاح آن ها خوشحال شدم!
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388ساعت 0:38 توسط انوشه
|
